نوِښت

ما دخپل زړه پر پولو

اغزن ځنځیر ولګاو

او پر ساتونکي مې غږ وکړ چې:

پام!

هغه ورانکاری

له پولې وانه وړي بیا

نور تبعید شوی

وطن کې ځای نه لري

         ×××

زړه نه مې ووېستلې

خو اوس مې هم ځوروې

زه د خوبونو دغه غیر علاقه